انتظارتو

  این فقط من بودم

من تماشاگرو غمگین حالا

 در نگاهت خیره ٬مانده ام من تنها

سوی یک سوسوی ناپیدا

 این فقط من هستم

 که تو در فکرم میمانی باز

و تورا با فکرم به فراسوی زمان خواهم برد

 تو چه لبخند پر از رازی دادی بر من

 من هنوز هم هستم

                          من ‌٬سراپا احساس

                                                         من سراپا عشقم

۲۶/۴/۸۹

انتظار    از طلب   روی   رسیدن تا کی

در صدد بودن و از عشق شنیدن   تا کی

هر   چه  از   عشق تو   با  خود    گویم

صورت   ماه   تو   را   باز  ندیدن  تا کی

تو نیاز دل من    بودی   همه   عمر   بدان

همش از گونه ی من اشک چکیدن تا کی...؟؟؟

بریز و برای همه ی احساسم

و غروری که تو داری حالا

بیش از این فرصت دل بستن نیست

راه را باید رفت تا رسیدن باید

می روم خستگی اما در پیش

و تو انگیزه ی فردای منی

و حالا نظاره ام کن تا تصمیم بگیرم بمانم

ای فرشته ی زمان شاید دیگر مثل تو نباشد

دستانم را بگیر و این تصور من است

با نگاهت امید میگیرم می مانم

تا بنگری که بمانم ......

از انتهای حس چشمانت صدایی

گوشم را می نوازد که بمان 

پس چرا مرا صدا نمی زنی؟

فریاد بزن

              تاهوار بکشم

                              دوستت دارم

                                                                         88/9/17

 و هزار گلپونه بوسه به چشمانت هديه مي دهم. قابل ناز چشمانت را ندارد.

ديرروز يادگاري هايت همدم من شدند و به حرفهاي نگفته من گوش دادند.

 و برايم دلسوزي كردند. البته به روش خودشان كه همان سكوت تكراري بود و

يادآوري خاطرات با تو بودن.

دست نوشته ات را مي بوسيدم و گريه مي كردم. زيبا ، به بزرگي مهرباني ات ببخش

 كه اشكهايم دست خطت را بوسيدند. باز هم ستاره به ستاره جستجويت كردم.

ولي نيافتمت.

از كهكشان دلسپردگي من خسته شدي كه تاب ماندن نياوردي و بي خبر رفتي ؟

مهتاب كهكشان نيافتني من ، آنقدر بي تاب ديدنت شده ام كه دلتنگي ام را به قاصدك سپردم

 و به هزار شعر و ترانه رقصان به سوي تو فرستادم.

روزها و شبها به دنبالت آمدند و تو را نديدند. قاصدك هم برنگشت.

 شايد او هم شيفته نگاه مهربانت شد. باشد،

اشكالي ندارد. تو عزيزي ، اگه يه قاصدك هم از من قبول كني ، خودش دنيايي است.

كاش ياسهايي كه برايت پرپر شدند و به سويت آمدند، دوست داشتنم را برايت آواز

كنند.كاش باران بعد از ظهرهايت، تو را به ياد اشكهاي من بيندازد.

نازنين ، هر پرنده سفر كرده اي از تو مي خواند و هر غنچه اي كه مي شكفد،

 نام تو را بر زبان مي آورد. نيم نگاهي به روزهاي تنهايي ام كن و

 لحظه هاي زرد و بي صداي مرا تو آبي و ترانه باران كن.

بگذار باز هم قاصدك ترانه هاي من در هواي دلتنگي تو پرواز كند.

 همين حوالي بي قراري ها باز هم گلهاي بي تابي شكفته.

 زيبا ، امشب ، شام غريبان عاشقانه من و تو است. به

يادت مثل شمع مي سوزم و ذره ذره وجودم آب مي شود.

تو هم به ياد بي تابي هايم شمعي روشن كن و بگذار مثل من بسوزد.

مهرباني باران ، يادم كن در هر شبي كه بي ستاره شد.
 

دختر كنار پنجره تنها نشست و گفت
اي دختر بهار حسد مي برم به تو
عطر و گل و ترانه و سرمستي تو را
با هر چه طالبي به خدا مي خرم زتو
برشاخ لخت و عور درختي شكوفه اي
با ناز مي گشود دو چشمان بسته را
مرغي ميان سبزه ز هم باز مي نمود
آن بالهاي كوچك زيباي خسته را
خورشيد خنده كرد و ز انوار خنده اش
بر چهر روز روشني دلكشي دويد
موجي سبك خزيد و نسيمي به گوش او
رازي سرود و موج به نرمي رميد از او
خنديد باغبان كه سر انجام شد بهار
ديگر شكوفه كرده درختي كه كاشتم

نمی دونم کی کجاست

ولی تا آخر قصه پابه پای تو میام

نمی دونم از کدوم کوچه ی بن بست اومدی

و

لی اینو خوب میدونم که من فقط تو رو می خوام

عشق اولم تو بودی عشق آخر نمی دونم

  ولی کاش می فهمیدی که من می خوام

با تو بمونم

  بی تفاوت مثل سنگی مثل آینه روشنی         

ولی اینو خوب می دونم با اشاره می شکنی

شاید عاشقت بشم یه روز که از راه می رسه

دلتو بزن به دریا و بگو مال منی

                                           عشق اولم تو بودی